The Happiness Project

The Happiness Project

maa2015mei2015 099

Drie weken geleden ging ik met mijn gezin op vakantie. We gingen voor acht dagen naar Corfu. We vlogen via Schiphol. Op weg naar de gate liepen we langs een boekwinkel. Mijn vriend vroeg aan me of we even binnen zouden kijken. Ja, waarom niet. Mijn dochter had al snel iets van Little Pony gevonden met veel roze. Mijn zoon kon niets leuks vinden en twijfelde hevig. Ik ging kijken bij de engelstalige titels. Deze zie ik niet vaak liggen in boekwinkels en ik vind het prettig om een in het engels geschreven boek ook in het engels te lezen. Ik dacht nog, nee, laat maar, ik heb geen boek nodig want de kinderen houden me druk genoeg in het vliegtuig. Toch gleed ik met mijn ogen langs de titels en liep ik in de richting van de management en coaching boeken. Mijn oog viel op het boek The Happiness Project van Gretchen Rubin. Het boek sprak me meteen aan omdat het om een persoonlijk relaas ging van een vrouw met kinderen en een hang naar zelf-hulp en persoonlijke groei. Ik wilde dit boek hebben. Als ik een boek vind dat ik graag wil hebben kan ik me extreem hebberig voelen. Veel heb ik in het vliegtuig inderdaad niet gelezen. Aangekomen op Corfu des te meer.

De eerste avond op ons donkere balkon werden we betoverd door de sterrenhemel, de maan en het mooi verlichte haventje waar we op uitkeken. De volgende dag merkten we dat we onder de muggenbulten zaten. ’s Avonds buiten zitten was dus niet zo’n goed idee. De volgende avonden lag ik rond 21 uur in bed met mijn boek. Elke avond en ochtend lag ik te lezen in Rubins zelfontplooiingsrelaas. Heel herkenbaar was haar strijd met boosheid en met name het uitvallen tegen haar kinderen. De uitdagingen die zij had met niet alles kunnen controleren had ik ook. Irritaties binnen haar relatie lostte ze op door de ander zijn rechten en ruimte te gunnen zonder “gold stars”, complimenten of andere compensatie te verwachten. Ik was onder de indruk van Rubins belezenheid en vond haar manier van deze kennis overbrengen heel toegangkelijk.

maa2015mei2015 077

Terwijl ik het boek las werd ik geconfronteerd met mijn eigen kleine kinderen die in het kleine vakantie appartement elkaar in de haren vlogen. Het was soms erg tegenstrijdig. Terwijl ik las over: hoe wordt ik gelukkig? voelde ik dat ik in alle valkuilen trapte. Continu NEE zeggen, mijn geduld verliezen, de kinderen met geweld uit elkaar halen, boos worden, schreeuwen.

Het is nu drie weken geleden en nog steeds speelt het boek door mijn hoofd. Ik voel: hier wil ik iets mee. Om haar zoektocht te markeren maakte Rubin een Resolutions chart. Deze heb ik gedownload van haar site www. gretchenrubin.com. Terwijl ik het boek las heb ik voor mezelf opgeschreven wat mijn eigen Happiness Project zou kunnen behelzen. Welke doelen wil ik nastreven? Ik heb doelen gesteld voor mijn blog, mijn werk, mijn gezin, mijn gezondheid en mijn relatie. Het boek heeft me geinspireerd om in actie te komen. Ik heb lieve dingen gedaan voor mijn partner, ik ben ’s ochtends gaan hardlopen. Ik heb nagedacht over mijn kinderen. Over kleine kinderen schrijft Rubin: “The days are long, but the years are short”. Dus geniet van ze nu ze klein zijn. Ik heb extra genoten van mijn kinderen.

Ik wil Gretchen Rubin zeker blijven volgen en mijn eigen Happiness Project opzetten. Daarin moet ik wel zoeken naar mijn eigen stijl want die van Gretchen is mij te systematische en te geordend. Haar gevoel voor humor is aanstekelijk en lijkt me onontbeerlijk voor zo’n project.

2 thoughts on “The Happiness Project

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s